14 de abril- Pola Memoria Historica


IN MEMORIAM…

As fillas e os fillos de Cedeira
asasinados na contenda das
envexas, na contenda da maldade.
I co meu cariño especial pr’aquela nena namorada do seu home i do seu meniño. ¡Mataron-lle o home!
¿Morrería o meniño ou mataríao o
doutor? ¿Mandarían-lle mata-lo? ¿..?
Maruxa….¡Cánto dor!
¡Cánta amargura!
¡Cánto sufrimento!
¡Qué lles perdoe o Señor!
¡Qué malos eran meu Deus!
¡Almas líticas….almas tépedas!
desde o Carreiro o Corveiro
desde Teixido a Freixido de Teixedelo o Cancelo
e d’Esteiro a Piñeiro
ou do Toxo a Montoxo
e d’a Carballa a Santalla
ou de Malde hasta Sisalde… Cánto valente morreu
e cánto cobarde viveu…
na contenda das envexas
na contenda da maldade Cánta xentiña morreu
cánta xente nos mataron
cántas mulleres sen peito ou
e cánto home castrado… Cánto sofreu esa xente
cánto a fixeron sofrir
cánto abusaron Señor
cánta humillación, meu Deus. Os teus amigos meu neno
neno que vas no carreiro
cánto humillaron a xente
só abusaban da xente Ti e os teus amigos, neno
cánto humillades a xente
cánto abusades meu neno
escudando-vos en Deus. Decides ser xente d’igrexa…
e escudades-vos en Deus
non sodes xente de Deus
sodes xentiña do Demo… Non son dos teus, meu Deus
sonche unha xente do Demo
non eran dos teus, meu Deus
eran-che xente do demo… Inda que foran a igrexa…
inda que vaian a igrexa…
sempre che serán do Demo
só se escudan en Ti…   cánta maldade na ialma…
¡cánta maldade, meu Deus!. ¡Cántas mulleres sen peito!
¡cántos homiños mataron!
os teus amigos, meu neno
neno que vas no carreiro. Os teus amigos e a vos
Gusta-vos sementar medo
gusta-vos roubar os pobres
e cambiar as pedras de lugar… ¡Todos da misma calaña!
cántas vidas estragaron
os teus amigos, meu neno
¡cántas vosoutros, meu neno! ¡Ay! Cánto dor nos deixaron
os teus amigos, meu neno
naceron cobardes, Señor
¡e así morreron meu Deus! Andaban sempre en rabaño
porque sóios tiñan medo…
morreron como naceron…
¡cómo naceron morreron! ¡Cántos mortiños deixaron
tirados no teu carreiro…!
tirados nas corredoiras…
n’aquelas noites do Demo Tirados polas congostras
n’aquelas noites aciagas
n’aquelas noites do Demo
¡os teus amigos, meu neno! Eranche xente sen norte…
e escudabanse en Xesús…
escudabanse en meu Deus
¡e excudabanse na Igrexa! Eran-che xente do Demo
non eran dos teus, meu Deus
cánta xentiña mataron…
¡aqueles fillos do Demo! Ti xa non levas pistola
non che fai falla, meu neno
pois tes ó Demo na casa
¡para qué queres ter pistola! Non che fai falla pistola
pois eres fino actuando
ti non matas os homes…
¡envenenas-lles a alma!. Quitas-lles o pan dos fillos
cambiando as pedras de sitio
amargando-lles a vida…
as familias do lugar… Non te escudes máis en Deus
nin te chames a Xesús…
tí non eres fillo de Deus
¡eres un fillo do Demo ! Neno que vas no carreiro
nese carreiro do Inferno

                 

Levaban correa e pistolas
boina roxa e chambra azul
botas de pel de becerro
xugos bordados en ouro
e cintos con balas da morte Bordados no peto do peito
arcos e frechas……..
arcos da morte……..
frechas da morte….. Balas e balas…………
todo era morte……….
n’aqueles fillos do Demo
que s’escudaban en Deus Eranche dos teus, meu neno
neno que vas no carreiro
¡eran-che fillos do Demo!
¡non-che’ran fillos de Deus! Mataban mulleres e nenos
vellos e xoves…
valían-lles todos…
¡e s’eran cultos mellor! Pobre do que lera libros
pobre do qu’os tivera
eran veneno para eles…
¡envexaban a cultura! Boina roxa…chambra azul
eran-che dos teus, meu neno
neno que vas no carreiro
eran-che fillos do Demo… Os teus amigos, meu neno
non ch’eran fillos de Deus
eran-che dos teus meu neno
pois andaban no carreiro… Poñendo a Deus por excusa
e a Xesús de parapeto…
mataban a nosa xente…
¡xente sinxela do pobo! Envexaban a cultura…
envexaban o saber…
como facedes vosoutros…
¡vosa bandeira e a envexa! Excudades-vos en Deus
e metedes-vos na igrexa
saides só pra roubar…
ou cambiar pedras de lugar. Non sodes fillos de Deus
sodes os fillos do Demo
todos da misma calaña…
¡boina roxa…chambra azul! Cánta bondade mataron
os teus amigos, meu neno
¡ay! ¡cánta envexa pariron!
¡sementaron a maldade! ¡Cánta maldade, meu neno!
cánta maldade no corpo…             non ofendas mais a Deus
nin t’escudes en Xesús… Xa non engañas a xente…
ben te conocen…, meu neno
¡nadie se fía de ti…!
¡naide se fía …do Demo! ¡Cánta xentiña morreu!
por culpa dos teus amigos
dos teus amigos, meu neno
¡todos amigos do Demo!

  Mp’s-2002-B.V.M.  
  
  
  
  
Esta entrada foi publicada en Cedeira, Comarcas, Fotos de Cedeira, Fotos Galicia, Galicia, Politica, Politica Local. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.