Tempo de sardiñas

Ramón Pernas

RAMÓN PERNAS– NORDÉS

Xa están aquí. Unha escuadrilla prateada viuse avanzando, explorando, as augas próximas a Rianxo. Era o comando mariñeiro das primeiras sardiñas que anunciaban a proximidade do verán. As xoubas pioneiras xa se penetran nas rías, e o San Xoán, cando a sardiña molla o pan, está ao caer.

A sardiña que se captura nas augas galegas, ou contiguas, é un dos grandes praceres culinarios que nos regala a xenerosa despensa da mar. Peixe humilde, proletario, popular, un dos nosos contrasinal, que ocupa un lugar de honra no imaxinario de todos os meses de xullo e agosto, porque ás sardiñas ocórrelles o que ás bicicletas de Fernán Gómez, que sen dúbida son para o verán. É peixe azul, azul Galicia, como o que cruza en diagonal a nosa bandeira.

E «aí —por fin— veñen as lanchas do xeito, pescando sardiñas a eito…», como cantaban Os Tamara no que xa é un himno mariñeiro; e o xeito, ou a frota cerqueira, é unha arte naval e autóctona da captura deste peixe, que en ocasións péscase seguindo a instrución antiga que ten na súa técnica unha bela palabra: a ardora, que é cando a lexión navegante do banco sardinal brilla na noite deixando chiscadelas de prata na mar.

A sardiña das nosas costas é galega, sente morriña saudosa das nosas rías e é un complemento único da gaita que pon a banda sonora das sardiñadas que pechan o noso rosario festero nos pobos da costa. E na mesa é un dos manxares esenciais do estío. No tempo das sardiñas, eu gusto especialmente dunha crujiente e dourada empanada de xoubas, que estalan na boca como un cordial pracer atávico de pertenza. Debe ser porque nesta época de brisas cálidas e soles amables eu adoito arrimar o ascua á miña sardiña.

E no libro de rexistro do meu padal teño vixente a memoria gustativa doutros tempos, doutros días que regresan con sabores nítidos de sardiñas «cabezudas», ou, nas máis sofisticadas versións, de lombos de sardiñas nunha tosta acompañadas con toda a imaxinación que a cociña moderna de fusión pode achegarlles.

Benvidas, traedes ao noso mar o verán enteiro, e na noite, cando a ardora converte en prata a mar, e as fogueiras de San Juan incendian o ceo, unha danza de secuencia primitiva baila entre ondas unha canción mariñeira. É tempo de sardiñas.

Link: https://www.lavozdegalicia.es/noticia/somosmar/consumo-mar/2022/06/04/tiempo-sardinas/0003_202206G4P13991.htm

Esta entrada foi publicada en Cedeira, Comarcas, Cultura, Fotos de Cedeira, Fotos Galicia, Galicia, Mar de Cedeira. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.