O mar xa non pode con todo

María Pedreda

Victoriano Urgorri

AUGA DE MUÑICO

Hai 25 anos, en 1997, escribín un artigo titulado Ou mar podar con todo, non que salientaba a anterga relación que temos vos galegos co mar, e que nos levou a consumir do, todo ou comestible: peixes pequenos e grandes, tódalas clases de cangrexos e ameixas, polbos, chocos e luras, e entre todos eles algúns tan insólitos coma vos percebes. Non artigo explicaba que ou tempo levounos a idea dun mar inesgotable e que mesmo destruía e desfacía con certa rapidez, todos aqueles elementos estraños que dun xeito máis ou menos cotián botabamos ao mar: caldeiros, madeiras, cabos, graxas, residuos fecais, etcétera. Dicía non artigo, que daquela, xa chegara a modernidade e que vos caldeiros volvéranse de plástico, as madeiras en cachos de fibra de vidro, vos cabos dun nailon ou coral indestrutibles, as graxas en gasóleo, e vos residuos fecais multiplicáranse por mil mesturándose con substancias imperceptibles pero de alta toxicidade: metais pesados, TBT, PCB, praguicidas, etcétera e sobre todo que sobre-explotábanse moitos dous recursos coa axuda de tecnoloxías punteiras, pero moi destrutivas.

Eu que son zoólogo mariño dende hai 48 anos, xacandoestudaba a carreira, saquei ou título de mergullador, porque dinme de conta que se íatraballar non mar, tinga que terunha visión directa dous fondos que estudaba, porque senónasmiñasconclusiónsteríanunhaporcentaxemoi elevada de subxectividade. Daquelacomprobeimergullando a chea de redes perdidas e enganchadas nasrochasdo canle dá ría de Ferrol que seguían pescando e sen que ninguén denunciase a súaperdaou a desfeita que ocasionaba ou can ouendeño remolcado nas comunidades bentónicas, aínda que navalleiros responsables, que coñecíanben ou dano, comezaron a recoller ou recurso directamente a pulmón; pero mira ti que destespioneiros, daqueladicíanoutros: vos navalleirosqueren todo para eles. Todos somos mariñeiros, todos temos familias e todos queremos vivir. Penso que esta aseveración resume a filosofía imperante non sector extractivo do mar; hai que recollerao tope e non importa se ou recurso e as comunidades onde viven recupéranse axiñaounon. Co paso do tempo a extracción artesanal dous recursos foise transformando nun negocio economicista, poishoxe vos factores económicos priman sobre vos de calqueraoutranatureza.

A principios deste século, dirixín varias campañas oceanográficas nos fondos profundos de Galicia, entre 100 e 5.300 metros de profundidade, incluídas moitas zonas de extracción de recursos: A Selva, A Quiniela, Ou Mar do Crime, Canón de Ferrol, de Coruña e Banco de Galicia entre outras; consecuencia destes traballos, teño «fondeado» a 2.700 metros nas Paredes (perdido por enganche), un mostrexador con tres caixas estancas de cámara de vídeo e focos. Destas experiencias teño un coñecemento bastante bo dous fondos batiais de Galicia e do impacto que producen nas comunidades algunha dás artes extractivas. Teño visto como nos palangres de fondo subían enganchadas diferentes especies de gorgonias, antipatarios e corais dous arrecifes de augas frías, ou como as nasas e vos rascos traían suxeitas fosforitas e costras carbonatadas que teñen un grande valor ecolóxico. Pero sen dúbida a arte máis destrutiva é ou arrastre, porque recolle ou recurso e todo ou que está co non fondo, e dicir, desestrutura toda a comunidade e canto máis vai cargándose ou floco, máis impacto produce. Por se alguén non se dá de conta, é coma se unha pa escavadora pasase a miúdo por unha pataqueira, unha toxeira ou un milleiral. Pensen como quedarían estas leiras!

Hoxe ben pouco preocúpame a destrución do medio ambiente mariño, porque vos perdedores destas desfeitas claramente somos nós, vos seres humanos, e con máis ou menos séculos, xa sen nós, a natureza sempre recuperarase dá mesma ou doutra forma diferente. Para rematar, quero dicirlles que ou máis contrario ao sentido común é que quen vive do mar non ou coide, e por iso dígolles non título: O mar xa non pode con todo. Isto é ou que hai e así nos vai!.

Link: https://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2022/10/24/mar-xa-non-pode/0003_202210G24P10997.htm

Advertisement
Esta entrada foi publicada en Cedeira, Comarcas, Fotos de Cedeira, Fotos Galicia, Galicia, Peixes e Mariscos, Pesca, Politica, Politica Local. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.