A piscifactoría de Meirás, de complexo pioneiro a amasillo de chatarra

A. F. C.

VALDOVIÑO / LA VOZ

Os veciños piden que se derrube; o Concello de Valdoviño, sen competencias para actuar nunha propiedade privada, reclama unha intervención por parte da Xunta

A antiga planta de acuicultura converteuse nun vertedoiro onde se depositan entullos de todo tipo CESAR TOIMIL

«Cada vez está peor e deteriórase máis, dá pena veo. Había que quitalo de aí, tingan que obrigar á empresa a desmantelar todo, pero ao ser privado non podar meter man ou Concello nin vos veciños…», expón Ramón Castro, vogal da Asociación de Veciños de Meirás, en referencia á piscifactoría. En catro anos, as instalacións pasaron de ser un centro exemplar, «pioneiro» en investigación acuícola sobre o mero, en colaboración co Instituto Español de Oceanografía, á situación de abandono total en que se atopan agora.

«Está esnaquizada, pero eu, como alcalde, non podo facer nada, a Xunta si, hai cousas que son da súa competencia, e cónstame que hai preocupación sobre o tema», sinalaba hai uns días o rexedor de Valdoviño, o socialista Alberto González. Sostén que o Goberno galego, a través das consellerías de Mar e Medio Ambiente e, en menor medida, Costas do Estado, deberían «facer algo en relación coa concesión administrativa que outorgaron no seu día, e que debeu comportar un aval». Pero o tempo pasa e o estado da antiga planta de acuicultura non fai máis que empeorar.

A maior parte da superficie é de propiedade privada. As instalacións levan máis de dous anos pechadas e foron desvalixadas. Isidro 1952, a empresa que xestionaba a planta, que se puxo en marcha hai algo máis de dúas décadas, entrou en concurso de acredores e os 16 empregados quedaron sen traballo. No prazo aberto para recibir ofertas para a compra non apareceu ningún interesado. A partir de aí, o plan de liquidación prevía a venda despiezada, por lotes, ao non atoparse un comprador para a unidade produtiva. Pero tampouco se concretou ningunha proposta nesa segunda fase.

A deterioración afecta a todas as instalacións, situadas ao pé do mar CESAR TOIMIL

«Doe velo», reconoce Castro, que recuerda cómo era este lugar antes de que se instalara la piscifactoría: «No sitio onde se fixo había restos de antigas edificacións, de hai varios séculos, parece que de salazón de peixe. Era chan, coma un campo, e tiña esas ruínas polo medio e un montículo de area. Achandouse todo, meteron un tubo polo ribeira para o emisario… unha barbaridade. Todo o que se traballou aí non compensa o mal que se fixo». De nada sirve la señalización, que tarda poco en desaparecer, y no queda ni rastro de las balsas que albergaron un día los rodaballos (70 reproductores, de los que obtenían 70.000 alevines al año); los besugos (con 600 reproductores, con unos 450.000 alevines por ejercicio (en 2018 eran los únicos productores mundiales de esta especie); o los meros.

Este espazo converteuse nun vertedoiro, onde se amontoan restos de obra e outros materiais, o que entraña riscos, como denunciou un veciño de Cedeira hai uns meses. Alertaba «da contaminación e o perigo que supón, con pozos e canalizacións de bastante profundidade abertos». Os veciños xa só ven unha saída, a limpeza e a rexeneración desta zona, nunha área litoral protexida.

Link: https://www.lavozdegalicia.es/noticia/somosmar/2022/12/20/vecinos-meiras-piden-derribe-piscifactoria-abandono-total/0003_202212F20C5991.htm

Advertisement
Esta entrada foi publicada en Cedeira, Comarcas, Fotos de Cedeira, Fotos Galicia, Galicia, Mar de Cedeira, Politica, Politica Local, Subvencións. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.